زن با سبدی پر از سبزی و ميوه در دست .. چادرش را بر راه می کشد و کوچه را عطر بهار می بخشد...
بوق می زند مرد؛ تا مستخدم بيايد و نو خريده های عيدانه را به خانه بياورد...شايد او هم عيدی بگيرد!
 کودک دست پدرش را می کشد و با گريه های بهاری ،بهارش را نو تر می خواهد...
پشت پنجره زنی از همين زمان ؛ پارچه ای بر سر بسته و شيشه ها را از غبار های خاکستری پاک می کند...
 دخترک از پله ها آهسته می گذرد تا زحمت پيرمردی که پله ها را سخت ،شيشه ای کرده تا ماهی سرخ سفره را بخرد به باد نرود...شايد
هم خسته نباشيدی بگويد
 شکسته و سرخ گونه ،کودکانشان را از کوچه بالايی می گذراند ... تا بوی بهار کم تر آزار دهد مشام دل کوچک کودکانشان را ........

و  دیشب در خواب پيرمردی ، دندانش را به من عيدی داد ...  گفت تا وقتی نان نباشد، لازمش ندارد...

                            سال نو...  و درد هايی که کهنه تر میشوند

                                             احتمالا مبارک !

سلام