آنچه نوشته شد همان فریاد های خفه شده در گلو بود . حرفهایی که هیچکس را برای شنیدن آنها در کنار خود نديدم . گاهی در زندگی انسان لحظاتی یافت می شود که نه سکوت می تواند سنگینی آنها را بکاهد و نه فریاد کشیدن. در این زمان است که آدمی می خواهد کلامش را - فریادش را - حرف دلش را به گونه ای بنویسد که تمام اندوهش در کلماتش هویدا گردند. . آنچه نوشته شد از تنهائي بود . حرف سکوت بود . کلام یک همراز و من به تو و به ديگران نوشتم باقي با خودتان

خدانگهدار ...