آريا پسري از كوهستان

قسمت آخر

ariapesarekoohestan — Sat, 26 Apr 2008 15:34:18 GMT

هر شروعی پایانی داره.و هر ابتدایی انتهایی. جز ذات لایزال خداوند...بازي هنوز تموم نشده! اما...من ديگه صداي خدا رو نشنيدم. شايد چيزي نگفت، شايد گفت؛ و نشنيدم، و يا شايد نخواستم بشنوم...نمي‌دونم... هيچي نمي‌دونم...فقط من با اين چشم‌هاي بسته دارم به سمتي مي‌رم كه صداي مادربزرگم مياد.تنها صداي آسماني كه روي زمين هم مي‌شناسمش...و بهش يقين دارم.اونجا حتي اگه باز ببازم ملالي نيست! به قول سهراب بوی هجرت می‌آید. بالش من پر آواز پر چلچله‌هاست...

دارم می‌رم.شاید جای دیگه؛ نام دیگه... شاید هم .........بگذریم کلاغ قصه‌ی من آواره‌تر از همیشه هست. قصه به سر رسید، اما اون باز...آواره هست... کوه به کوه، دریا به دریا، دشت به دشت.راه به جاست... انتظار نمی‌میره!امید زنده هست...زندگی هست، زمین هست، هوا هست... مهربانی، سیب، ایمان... شقایق!از همه مهم‌تر!عشق هست...باشکوه‌تر و پرغرورتر از همیشه.درس که تموم نشده! کلاس پابرجاست...کلاس ما معلم نداشت... شاید به همین خاطر آخرش هم...کسی نتونست این همه "چرا" رو جواب بده...رفوزه که نشدیم؛ اما... کلاس ما شاگرد اول نداشت!بهتر بگم؛قصه‌ی ما قهرمانی نداشت. می‌ریم تا هر کسی قهرمان قصه‌ی خودش باشه...می‌ریم تا... تا اسطوره‌ی مهر مادری بی‌جواب نمونه.

منتظرم بهار بر دلم گذري کنه .اما تملقش رو نمي کشم هر وقت فرصتي داشت بياد.نمي دونم چرا از زمستون اين همه بد مي گن؟چرا اين همه تملق بهار را مي کشن؟ بهار لحظه اي بيش نيست . فقط دلبستگيه . رهات مي کنه و تو مي موني وخودت ...سهراب خوب گفت: "چرا در قفس هيچ کس کرکس نيست؟"چرا در کنج طاقچه دل هيچکس گل کاکتوس نيست؟

حرفی نمونده جز نامه ایی منتشر نشده از من ..........

وبدان كه اين مكتوب بدون مقدمه شروع شده است و بدون هيچ سلامي و ...ولي درختان هميشه بيدارند حتي در زمستان و بيابان پر از برهوت گرم و شنها روان است و آسمان نمي دانم چه رنگي است در اين قرن هزار رنگ. غروب هميشه خونين است گويي خون تمام مادران داغ ديده و عاشقان هجران كشيده در آنجا ريخته مي شود. اما سهم من و تو چقدر است، چقدر افق را در غروب رنگين مي كنيم و اصلا افق چقدر براي ما قابل ديد است و چقدر ديدن براي ما قابليت افق شدن دارد...... .؟ و اما ما نسبت به صندلي هاي داخل اتوبوسها حق داريم حق داريم كه پاره شان كنيم. يادگاري بنويسيم.. و رويشان قلبي بكشيم كه تيري از آن آويزان است. و اين حق مااست كه از شيشه ي اتوبوس بيرون را نظاره كنيم و به فكر ابدي فرو رويم انگار شراب چهل ساله را سر كشيده باشيم. و گاهي مي شود در نگاه مردم سوال را زوزه كشيد و بر دل مردم خميازه تپانيد... بدون آنكه تصور كني در ميان مردمي و مردم در ميان تو است.

حلالم كنيد ....خدانگهدار

....... پایان .......

سال نو مبارک

ariapesarekoohestan — Fri, 21 Mar 2008 06:28:18 GMT

باز هم عيد می شود و بازهم شادمانی بي دليل که حسرت را مرهمي نيست ، خلاصه بگويم ، ما هستيم و حسرت مداوم که هيچ عيدی باورمان نيست ، يادتان هست ؟ در حوالي همين ايام يا اعياد ديگر بود که در پي عطر زندگي از بوي گل سرخ گذشتيم و صليب تقديرمان را چون مسيح بر دوش کشيديم و گريستيم در زماني که حتی آسمان هم بهانه اي براي گريستن نداشت.؟
حال امروز که انتر معركه روزگار شدیم و دیگر هیچ عيد و عيدانه ای را صفائي نيست اما با اين همه از سر عادت معنادار هم كه باشد باز هم بايد گفت هم وطن سال نو مبارك
سال نو می شود ، دریغ ، دلمان تازه نشد ، سبز می گردد تن پوش درخت اما تن ما از جور غم آزاد نشد، باز در حسرت پرواز یم ضجه ها هست هنوز، اما شهر از ظلمت شب، آزاد نشد.
عیدتان احتمالا مبارک مبارک

سلام

دخترك قالي باف

ariapesarekoohestan — Fri, 29 Feb 2008 06:51:18 GMT

دير است ...در گوش من افسانه ي دلدادگي مخوان ديگر ز من ترانه ي شوريدگي مخواه به راه افتاد کاروان ، ... عشق من و تو ؟ آره اين هم حکايتي است اما درين زمانه که هر کسي از بهر نان شب درمانده ، ديگر براي عشق و حکايت مجالی نيست شاد و شکفته در شب جشن تولدّت تو بيست شمع تابناک خواهي افروخت ولي امشب هزار دختر همسال تو گرسنه و لخت روي خاک خوابيده اند. زيباست رقص و ناز سر انگشتهاي تو بر پرده هاي ساز اما در قفس تنگ کارگاه هزار دختر بافنده اين زمان جان مي کنند از بهر دستمزد حقيري که تو بيشتر از آن را پرتاب مي کني به دامان يک گدا ... این فرش هفت رنگ که پامال رقص توست از خون و زندگاني انسان رنگ گرفته در تار و پود هر خط و خالش هزار رنج ... در آب و رنگ هرگل و برگش هزار ننگ
بر روی این فرش هزار آرزوي پاک به خاک خفته است ... اينجا بر روی این فرش به باد رفته است هزار آتش جوان ، به باد رفته است دست هزار کودک شيرين بي گناه ، به باد رفته است چشم هزار دختربيمار ناتوان .... دير است هنگام بوسه و غزل عاشقانه نيست
هر چيزي رنگ آتش و خون دارد اين زمان ... هنگامه ي رهايي لبها و دستهاست عصيان زندگي است در روي من مخند ... شيريني نگاه تو بر من حرام باد برمن حرام باد ازين پس شراب و عشق ... برمن حرام باد تپش قلب هاي شاد. هنگام بوسه وغزل عاشقانه نيست دیر است به راه افتاد کاروان ... نقطه سرخط

سلام

ماهي ها هم دانا شده اند

ariapesarekoohestan — Mon, 11 Feb 2008 12:13:18 GMT

ماهیگیر پیر شده بود سالها به آب می زد در تلاطم وهمناک دریا منتظر می‌ماند

تا نوک قلابش را ماهیهای بزرگ و نادان ببلعند! و صیدی درخور بدست آورد تا شاید شکم فرزندان

با فروش ماهیهای نادان سیر شود تا شاید تحصیل بزرگترین آرزوی دختر هفت ساله اش نباشد

ماهیهای نادان ناخواسته سبب خیر می شدند

طفلی ماهیگیر که هنوز نتوانسته است انگشتری را که بعد از عروسی به همسرش قول داده است با فروش ماهیهای نادان بخرد! و دوباره به دستانش کند

و آنوقت با هم لبخندی شیرین معنی‌دار بزنند و به بهانه‌ای به عقب باز گردند به آن شب که لوطی! تا صبح راه رفت

رقصیدو رقصاند

آخر ماهیها هم دانا شده‌اند .... و دیگر نوک قلاب را نمی‌بلعند!!! آنها می‌گریزند اما نمی‌دانند آرزو یعنی چه؟!

نمی‌دانند سالهاست ماهیگیر پیر ... دلش لک زده است برای لبخندی شیرین و معنی‌دار.. دلش لک زده است برای لحظه ای که به بهانه ای به عقب برگردد...دلش لک زده است برای ......... نقطه سر خط.

سلام

میمون کله خراب

ariapesarekoohestan — Fri, 04 Jan 2008 08:29:18 GMT

گفت مگر نمی دانی من انسانم از ابتدای آفرینش تا به حال من اشرف مخلوقات بوده ام
من اشرف مخلوقاتم

راه می رویم به سوی شهر ... وحشی ترین جنگل

اینجا حیوان ها زندگی ... سرمایه ... پول ... عشق ... ناخن ... گوشت ... پوست ... استخوان ... روح ... اعتقاد ... و حتی آبروی برادر خود را میخورند ... نه برای بقا ... که برای قدرت ...چه بی رحمند این حیوانها

گفتم چه خودخواهی عظیمی! چه مصیبتی! موجودی بنام انسان که خود را اشرف مخلوقات می نامد

گفت سکوت را .... گفتم سکوت را

و سکوت گویاترین واژه بود

سلام

دردنامه

ariapesarekoohestan — Fri, 30 Nov 2007 07:14:18 GMT

کجایند آن مردانی که ناموس پرستی و تعصب به دختران سرزمینشان اولین نشانه ی مردانگیشان بود...دلم برای تمام آن زنان روسپی که برای یک تکه نان ,...برای سیری شکم فرزندانشان,..برای درمان پدر و مادر بیمار و پیرشان,...راهی جز تن فروشی ندارند آتش می گیرد و می سوزد وخاکستر می شود.کدام راه اشتباه و کدام فرمان گناه تعصب و مردانگی و شرفمان را به بیراهه ی امروز کشاند.کی و کجا شرافت و مردانگی را که از پدرانمان به ارث برده بودیم گم کردیم؟! توان و روانتان فرسود نشد از بس که شنیدم زیبارویان سرزمینمان را اعراب ابن الهوس مفت به بستر میبرند. ؟ از تویی که به دختر هموطنت به چشم عروسک هوس بازیهایت نگاه میکنی براستي كه چه انتظار بیهوده ای است شرافت و مردانگی مردان باستانی ایران زمین... یعنی ما پسران آن پدرانیم که حتی تن لخت زنان بدکاره را هم با غیرت و مردانگیشان می پوشاندند تا مبادا وسوسه ی بی شرفی بر وجودشان چیره شود ؟ افسوس که ديگر نشانی از آن مردان را نمی بینيم...

درد برای تبار ما دندان تیز کرده است»روزنامه ها نوشتندو ما خندیدیم و در کوچه های بن بست خودمان را هِی کردیم…. «درد تبار ما را تیرباران کرده است» رسانه ها گفتند و ما با چترهای سیاه به خیابان آمدیم و زیر آسمان زخمی قدم زدیم… «درد تبار ما را بلعیده …» همسایه ها نالیدند و ما با شکمهای حریص به رستورانها خزیدیم و با روسپیانِ فربه خوابیدیم… تبار باردار ما… درد زاییدو ماسنگسارش کردیم و با چهره های غیور فاتح به سلامتی هم مرگ نوشیدیم

سلام

روز جهانی کودک احتمالا مبارک...

ariapesarekoohestan — Mon, 08 Oct 2007 19:49:18 GMT

كودكي خواهم كرد، سير خواهم بود، بنفشه خواهم كاشت، ستاره خواهم چيد، زندگي خواهم كرد ... " غم نان اگر بگذارد".

"غم نان" اگر غم بود زماني، قد خميده مردي مي بود؛ دست پينه بسته زني، غم نان رنج ساليان انسان بود. غم بود اما بالغ ، اما بزرگ.

اينجا ديگر "غم نان " غم كوچك ترين دست هاي جهان شده. غم بي رمق ترين سر انگشتان، كوچك ترين و گرسنه ترين بچه هاي اين زمين حالا شانه هاي رنجورشان را گذاشته اند براي سنگين بار اين جهان و جهان وقيحانه بار كثيف خود را بر دوش شان گذاشته مبادا كه كودكي خاطره خوشي باشد جز تكه ناني كه سيري شب را به ارمغان مي آورد.

امروز شاید خوشبختي پشت ويترين اسباب بازي فروشي ها چشمك مي زند. هديه ها خواهند گرفت همه ي كوكان زمين، بوسه باران خواهد شد گونه هاي كوچك شان و لابد يك امشب هم كه شده اجازه خواهند يافت كه ختم روز را ساعت 9 شب نخوانند و عروسكشان را كه نشانه خوشبختي شان شده در آغوش بگيرند و تا صبح خواب هزار روزنه نيك بختي ببينند.

و همه ما فراموش مي كنيم اين روز را براي كودكي كه هر چهارراه شهرهامان را با قدم هاي برهنه اش طي مي كند كه :" آقا گل بخر" و فراموش مي كنيم آن دختر ژوليده را با بسته نيمه خالي آدامس هاي ارزان قيمت اش و نمي بينيم يا اصلا نمي خواهيم كه ببينيم آن واكسي سر كوچه مان را كه دستان اش هنوز به اندازه چرتكه واكس هم قر نكشيده است.

ما به طرز حيرت آوري كور مي شويم. با ديدن اينها بدبختي هاي كوچك مان قد مي كشند. يك آدامس 100 توماني را نمي خريم كه پس اندازي كرده باشيم و باز وقتي خوشبختيم كور مي شويم؛ هزاران برابر آن پول را در يك شب خرج شكم هايمان مي كنيم كه " همين يك دلخوشي را داريم لابد " ...

سلام

این چه بساطی است ...

ariapesarekoohestan — Fri, 28 Sep 2007 06:11:18 GMT

اشکهای خندان..!

خنده های گریان..!

من غنچه ای هستم ناشکفته ومغموم.....که درپهنای علفزاری خارپرورهمراه باهزاران غنچه ناشکفته دیگربازیچه دست مشتی دلقکم....!

سکوت های روشن!

روشنایی های خاموش!

فریادبکشید!

بگذارید انسانی که سراپای وجودش مظهربی حرکت حقیقت متحرکی موسوم به زندگیست زندگی که محکوم به خاموشی است ازماورای سرابهایی صادق فریاد بکشد.....

دوران ما دورانی است که... مجمع مردگان ـ مرده پرست ـ مرده پرور ـ مرده خوار ـ همه نفس هاوهمه جنبشهاست... که همه افکارتسلیم ناپذیرزنده رانفس به نفس به خاک می نشاند! خاکی که ریشه درختان خزان زده اش رگ پاره پاره انسانیت است! دورانی که برای همه دردهای بی درمان آستان بوسی درگاه ننگین ریا تنها خاموشی آتش شرافت انسانی به خواب رفته را درمان می کند........!

سلام

و ما به سكوت عادت كرده ايم ...

ariapesarekoohestan — Wed, 22 Aug 2007 12:08:18 GMT

غم...

...و باز هم غم...باز ماتم من به پشت شيشه ي تنهايي افتاده ...

نمي دانم...نمي فهمم کجاي قطره هاي بي کسي زيباست؟؟؟؟

نمي فهمم, چرا مردم نمي فهمند که آن کودک که زير ضربه شلاق باران سخت مي لرزد ...کجاي ذلتش زيباست؟؟؟

نمي فهمم..کجاي اشک يک بابا که سقفي از ـگل وآهن به زور چکمه هاي باران... به روي همسر و پروانه هاي مرده اش زيباست؟

حنجره ها گرفته است..... ما به سکوت عادت کرده ایم .....پدرانمان ما را آموخته اند
و سکوت این فریاد مرگبار که صدایش سالهاست گوشمان را آزار می دهد
روزها گورستانهامان تراکم می گیرند و ما گوسفندان را الگو می کنیم

در این خاکستری شهر.. مردمان کوری سپید پیشه کرده اند... خستوهای پیر مردگان را می پیرایند
و ما هنوز است که به سکوت عادت کرده ایم

سلام

کاش همه عریان بودند..

ariapesarekoohestan — Fri, 13 Jul 2007 06:06:18 GMT

....اینجا ایران است ـ ساعت ۱۲ ظهر یه روز گرم تابستون ..

.خورشيد كفاره ی گناهانتون رو شلاق میزنه...

خورشيد كفاره ی گناهانتون رو شلاق میزنه...

دخترک گدا در چهار راه ايستاده بود خدا خدا ميكرد كه چراغ قرمز بشه .

...چراغ قرمز شد و نور اميد در دل دخترك سبز...چشمش به ماشينی افتاد كه در رديف جلو پشت چراغ ايستاده بود ...در اتومبيل گرانقيمت مردی كهنسال آب مينوشيد...برق از چشمان دخترك پريد...خيلی وقت بود که تشنه بود ليوانش را از كنار مادر عليلش برداشت و به سرعت طرف اتومبيل دويد .انگشت ظريفش را معصومانه به شيشه زد مرد حتی نگاهش نكرد .گفت اقا ميشه يه كم اب بديد؟ولی مرد شيشه را پايين نداد چون كولر ماشين روشن بود و پيرمرد ميترسيد هوای گرم .......

چراغ سبز شد همه رفتند و دخترک ....

دخترك از مادرش خجالت ميكشيد.. .. سرش رو پایین انداخت ..

او آب را برای مادرش ميخواست ..

کاش همه عریان بودن بودند اگه اینه لباس آدمیت